عادت!

در بین مردمانِ مه آلودۀ زمین

عادت به چشمِ سبز 

                           گناه است 

                                            نازنین!

دیوانگی ست ماندنِ تنها در این جهان

وقتی که 

ردپایِ همه

 رفته

 تا

               کمین!

خنجر به دست،منتظر لحظۀ فرود

مردانِ آشنایِ پر از خندۀ غمین!!

با این نگاهِ سردِ ترک خوردۀ غریب

دق می کند 

             پرندۀ رویایِ واپسین!

من می روم

 که 

ب

گ

ذ

ر

م

            از خویش،

                           مهربان!

یعنی فرار کنم از تو،از زمین!

در ذهن خستۀ من در شبِ عبور

"آن"ها تمام بدل می شود به"این"...!!!

/ 0 نظر / 20 بازدید